همزمانی برگزاری جشنواره  با ولادت حضرت علی ع  قرین نمی گردد  ، چون در روزهای ولادت بیشتر گروهها و نوازندگان در حال برگزاری مولودی و اجرای موسیقی در بیشتر شهر های استان و ایران هستند و قطعآ حضور هنرمندان و گروهها در جشنواره کمرنگ خواهد بود پس طبق استدلالی منطقی برگزاری جشنواره به عید مبعث حضرت ختمی مرتبت و فخر کائنات  تغییر زمان می دهد . پس از تصویب اولیه طرح شادی و شوق و شعف را میتوان در وجود تمامی هنرمندان و نوازندگان و مردم عادی نیز مشاهده کرد  و گروههای زیادی  در ابتدا برای همکاری و شرکت در جشنواره اعلام آمادگی شفاهی میکنند و همه نیز علت حضور را در برگزاری جشنواره در مهد تنبور و تنبور نوازی می دانند و همه به نوعی سعی در افزایش کیفی  برگزاری آن دارند

در اواخر خرداد ماه گروهی متشکل از چند نفر از هنرمندان و علاقمندان  و با درخواست مسئولین اداره ارشاد دالاهو  طی بیش از یک هفته مجددآ طرح را برای بررسی نواقص احتمالی و بهبود کیفیت برگزاری مورد بررسی قرار میدهند  تا به نوعی هم کمکی به تنهایی و عدم تجربه اجرایی  ریاست محترم ارشاد شود و هم بنیان اولین جشنواره تنبور آنهم در دالاهو بر  اساسی استوار و محکم  قرار گیرد تا در جشنواره آتی  بتوان آنرا بعنوان جشنواره ای کشوری و در خور توجه برگزار کرد . در آن زمان برای برگزاری جشنواره علاوه بر طراحی پوستری زیبا تمامی امکانات و همکاری های ادارات و نهاد ها و افراد توانا و علاقمندان نیز مد نظر قرار می گیرد و فضای زیبای پارک امیر  برای اجرا در نظر گرفته میشود که بر اساس همفکری و ایده دوستان تمامی مسائل و مشکلات احتمالی از جمله نور پردازی ، صدابرداری ، انتظامات ،تبلیغات رسانه ای و اینترنتی  و ....  بررسی میگردد و یکی از دلائل این انتخاب نیز علاوه بر زیبایی های طبیعی محل وجهه ای از تبلیغ و ترغیب شرکت کنندگان در دیدار های گردشگری آتی از کرند و مناطق اطراف است . چاره اندیشی این گروه برای محل استراحت مدعوین نوازنده و گروهها ، خانمها، داوران و مدعویین هنرمند و پیشکسوتان . خورد و خوراک و پذیرایی ، اسکان ، تردد و جابجایی ، برق اضطراری ، تهیه ویدئو پروجکشن ، ساخت دکور ، سن ، انتظامات ، و غیره و غیره به ریز و منطقی بررسی و قید می گردد و حتی برای احتمال کمبود منابع مالی نیز پشتیبانانی در نظر گرفته میشود تا در صورت لزوم و بر اساس نیاز و اهمیت از آنان در خواست و دریافت کمک مالی شود  بصورتی که تمامی مختصات و اختصاصات جشنواره ای در خور و شایسته مقام تنبور و تنبور نوازان و داوران و علاقمندان براورده شود .

پس از تنظیم فرم فراخوان و طراحی پوستر  و بررسی های لازم نسخه ای به اداره محترم کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان ارسال میگردد  و چشم امید به جوابدهی و بررسی و تصویب سریعتر آن اداره محترم  برای تهیه دیگر مقدمات است ولی متاسفغانه پس از چند روز  مشخص میگردد که اساسآ تابلویی که بر سردر مجتمع فرهنگی هنری امام خمینی  کرند جای خوش کرده و بعد از نصب تابلو فرمانداری دالاهو دومین تابلویی بوده که با عنوان اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی دالاهو  نصب و قرار داده شده است  فاقد بار اطلاع رسانی لازم و اساسآ مندرجات آن کذبی بیش نیست چرا که در شهرستان دالاهو فقط یک واحد فرهنگی – هنری وجود دارد و همان مجتمع امام خمینی است که بعنوان یکی از زیر مجموعه های ارشاد اسلامی شهرستان اسلام آباد غرب فعالیت می نماید  و فاقد وجاهت قانونی برای حتی ارسال مکتوبات مستقیم به اداره کل است و حتی چندین نامه هم که از طرف اداره کل استان با خطاب صدر آن به اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی شهرستان دالاهو نیز اشتباه لپی بوده و مشکل قانونی دارد . این عدم هماهنگی حتی در مسئولین و زیر مجموعه های اداره کل جای بسی شگفتی و سوال دارد که چرا تابلویی را با عنوانی حدود دو سال بر ساختمانی گذاشته اند که فاقد حداقل اختصاصات مندرج در آن تابلو است و دیگر اینکه اساسآ چرا این تابلو در آن زمان ساخته و هزینه شده و با کدام مجوز و دلیل نصب شده است . که مسلمآ جواب آن ساده است و آن اینکه این محل اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی شهرستان دالاهو  خواهد شد . ولی چرا تا بحال علارغم قول و قرار های شفاهی مسئولین محترم استان در زمان سفر ریاست محترم جمهوری و در دیگر جلسات و در خواست فرمانداری محترم ، این مهم ابلاغ و اجرا نشده است

و جالب تر آنکه این موضوع در حین بررسی طرح فراخوان عیان میگردد و ایرادات حقوقی و بی اهمیت به جمله صدر و زیل فراخوان باعث کش دادن موضوع تا چند روز میشود . همان جمله ای که مفهوم و معنای اداره ارشاد دالاهو را می رساند  و قید این جمله در فراخوان جشنواره از نظر مسئولین و کارشناسان محترم  ایجاد بار و مسئولیت حقوقی میکند و مسلمآ بایست پس از چند روز کار کارشناسی این جمله اصلاح و حذف گردد ولی باز هم جای سوال دارد که در دو سال گذشته که تابلویی با همین مضمون و با بار حقوقی و اعتباری به مراتب فراتر از یک فراخوان ایجاد کرده و میکند  چکار کنیم ؟ و اهمیت این موضوع جز ایراد نقص و کارشکنی و فرافکنی موضوع مسلمآ چیزی بیش نبوده چرا که همین نقیصه در فراخوان اصلاحی نیز در حداقل دو جا مجددآ قید گشته است  و این دقیقآ مصداق دم خروس و قسم   دوستان است !

اجرای جشنواره نیز در فضای باز ممنوع و خلاف نص صریح قانون تشخیص داده میشود . و این هم جای سوال دارد که جشنواره ای که اهمیت آن حفظ آثار مقامی و آئینی است و حتی در فراخوان آن نیز بر آن تاکید شده است چرا نباید در فضایی در خور و همسو و همتراز با آن برگزار گردد و بیانی دیگر با یک تیر چند نشان را زد و علاوه بر پاسداشت مقامات موسیقیایی در حفظ مراسم و سنن و لباس و محیط فرهنگی حاملان و حافظان همان مقامات کمر همت گذاشت و شمه ای از آن را نیز در معرض دید  هنرمندان و علاقمندان قرار داد . یا بهتر آن است برای دیدن و معرفی سیاه چادر و چیت و سوخمه و سربند و زیبایی ها و گردشگری نیز چنین جشنواره ای برگزار کنیم  . مسلمآ بررسی اجزای فرهنگی هنری  و مناسبات طبیعی و اجتماعی اقتصادی یک فرهنگ  امری پسندیده است اما جدا کردن تنارهای استحکام یه ریسمان فرهنگی قدر مسلم از قدرت و وزانت و بار فرهنگی هنری آن خواهد کاست .  کلیت یک فرهنگ  در ترکیب اجزای مختلف آن نمود پیدا میکند نه در حذف بیشتر اجزا و پرداختن به قدر اندکی از آن و آنهم ناقص و  شتابزده .

کارشناسان محترم اداره کل خود متولی و برگزار کننده و تدارک دهنده جشنواره میشوند و بنا بر استدلالهای گاهآ منطقی نیز  دست مسولین و علاقمندان و دلسوزان دالاهو و کرند از دامان برگزاری جشنواره کوتاه میگردد . اولین ضربه مهلکی که شاید ناخواسته مسئولین محترم بر تنه جامعه هنری و هنرمندان کرند زدند چرا که خیلی از هنرمندان با اختلاف سلیقه ای که با بعضی دوستان داشتند  و خود را  نامحرم حضور و همکاری و حتی تبادل نظری ساده - از دید مسئولین - می دیدند عملآ  از پیگیری روند اجرایی سر باز زدند و به نوعی شاید بتوان گفت که اگر هم پیگیر بودند کسی جوابگوی نظرات و یا رهنمایی هایشان نبود  چرا که مسئولین محترم تمامی کارهای اجرایی را به استان انتقال داده بودند

پوستر جشنواره نیز مجددآ طراحی شد و جالب تر آنکه به اذعان هنرمندان و حضار نه تنها هیچ مزیتی چه از نظر اطلاع رسانی و چه از نظر هنری و زیبایی بر پوستر قبلی نداشت بلکه سوالاتی را نیز بوجود آورد  و جالب تر از آن تا 2-3 روز قبل از اجرای جشنواره حتی در خیابان اصلی محل برگزاری جشنواره نیز دیده نمیشد و بیشتر حضار و علاقمندان از طریق سایتی غیر رسمی که فراخوان و پوستر را در معرض دید عموم گذاشته بود از برگزاری جشنواره مطلع و دوستان و آشنایان را خبر کرده  در جشنواره حاضر شدند

بنر تبلیغی سن جشنواره که زیبایی های خود را داشت  نیز از شک و گمان حضار مصون نماند چرا که عکس نوازنده چاپ شده بر آن  - جدای از احترام شخصیت و هنر ایشان  -  فاقد پیام رسانی شفاف و بی ایرادی بود که انتظار می رفت و این موضوع برای همه سوال بود که چرا از چهره ای پیشکسوت و شناخته شده  بجای این عکس استفاده نشده بود

در متن فراخوان نیز  تغییر داده شده و نا رسا بودن مفهوم و انتظار برگزار کنندگان از نوازندگان باعث ایراد و سوال نوازندگانی شد چرا که در بند تکنوازی  موضوع آن مقامات حقانی ، مجلسی و مجازی  قید شده بود و برای مقامات حقانی قید احاطه بر مقامات و دانستن و اجرای  مقام مورد نظر داوران محترم قید نشده بود و مسلمآ شرکت کنندگان این بخش خود را ملزم به رعایت این موضوع برای ثبت نام نمی دیدند  و حتی اگر چنین جمله ای نیز قید می شد در رابطه با مقامهای حقانی جای سوال داشت ولی آیا در اجرای موسیقی مجازی هم جای سوال و پرسش باقی می ماند ؟ مسئله ای که در ابتدای برنامه نیز اعتراض علنی یکی از نوازندگان را بوجود آورد هر چند این اعتراض در جای خود و برای جشنواره ای که عنوان تنبورنوازان  دالاهو را یدک میکشد چندان قابل بررسی و توجه نیست چون بنای تنبور نوازی دانستن و اجرای حداقل مقامات حقانی و مجلسی  و دانستن آنهاست چون  در نواختن و نوازندگی هر سازی اعم از مقامی و ایرانی و غربی  متعلم  ابتدا در ملودی ها و تن های اصلی آن ساز  موفق و متبحر میشود و در ادامه به ساخت آهنگ و نوازندگی آزاد فراتر از آن ملودی ها و مقامات می رسد نه در ابتدای شروع به یادگیری منکر اصول اولیه نوازندگی  ساز مورد نظر باشد و به اجرای آهنگها و ملودی های سازهای دیگر بپردازد  و همچنانکه میدانیم تنبور سازی مقامی است و بیشترین آشنایی شنوندگان از تنبور  مربوط به اجراهای حقانی این ساز و وابستگی و عجین شدن  آن با مقامات آیینی یارسان است . به بیانی دیگر دو کوک اصلی تنبور کوک طرز و برز ، بر اساس آشنایی با حداقل دو مقام اصلی تنبوری است و مسلمآ نوازنده ی تنبور می بایست حدافل بر  نصف مقامات آگاهی و تسلط داشته باشد  اما از بعد  عدم قید این موضوع در فراخوان  نوازنده و شرکت کننده  محق به این اعتراض خواهد بود

در متن فراخوان علاوه بر شبهه فوق و در سطر بعدی و بخش تکنوازی متاسفانه جمله ای التزامی که  میبایست در بخش تکنوازی قید می گردید در این بخش قید شده بود  و آن اینکه در این بخش گروهها  می بایست بر اساس مقامات حقانی به اجرا بپردازند در صورتی که می دانیم اساس گروه نوازی بر آهنگسازی و تنظیم و حضور چند ساز گاهآ مختلف است و اجرای مقامات حقانی توسط گروه نیز نه چندان ساده است و نه چندان خوشایند چرا که روند ملودیک بخش سازی مقامات  کوتاه و تکراری است  و در اجرای گروهی نیازمند به بسط و گسترش و تغییر خواهد بود  و این بدست نمی آید مگر  از ذهنی خلاق و زیبا پسند که تنظیمی فراتر از مقام و موسیقی معروف بدان نهد  تا زیباییهای درونی مقام حقانی را علاوه بر حفظ نمودن زیباتر و گوشنواز تر نماید

تکنوازان و گروههای اجرا کننده در کل فاقد خصیصه ای بارز در اجرا و ارائه بودند و عملآ شتابزدگی و عدم زمان لازم برای تمرین و تنظیم و ساخت کاری جدید و درخور  کاملآ  مشخص بود بطوری که بیشتر گروهها به دام  تکرار کلیشه های معروف و نخ نمای  گذشته افتاده بودند آثاری که در سالیان پیشین  زیبا و جالب و بدیع بودند و شاید به جرات بتوان گفت که این اجراها  دهمین اجرای صحنه ای هر کدام از آنها بود  البته این نقیصه را نیز ناشی از ضعف گروه و یا نوازنده یا حقیر شمردن آثار  نمی دانیم بلکه

ضمن ارج گذاشتن به پدید آورندگان اصلی و احترام به مجریان فعلی آنرا باز هم ناشی از عدم اطلاع رسانی صحیح  و کمبود وقت لازم برای ارائه آثار جدید می دانیم   در این میان نیز عدم حضور گروهاای قوی و زبده و نوازندگانی دیگر نیز چشمگیر بود

حواشی:

1-عدم وجود انتظامات منسجم در حین اجراهها بطوری که خردسالان در سالن با صندکی ها به ماشین بازی می پرداختند و گاهآ تا جایگاه داوران نیز پیش می رفتند و با اعلام به مسئولین ایشان عنوان می کردند که به نیروی انتظامی اعلام کنید و در پی اعلام به نیروی انتظامی نیز سرباز حاضر در سالن با نگاهی به فرمانده خود و عدم واکنش ایشان بر جای خویش ماند و عرق شرم ما بود که در همهمه ی کودکان می ریخت و البته خشم از خود که چرا در اینگونه مسائل و بی اجازه مسئولین دخالت می نماییم  . در ضمن برای برگزاری جشنواره نیاز به هماهنگی انتظاماتی است که از خود علاقمندان و هنرمندان باشد نه نیروی انتظامی با لباس فرم .

2-  عدم توجه ویژه بعضی از داوران چرا که در حین اجراهایی که ایشان قطعآ می بایست بر آنها نظارت و امنیاز دهی می کردند در محوطه محل اجرا در حال گفتگو یا قدم زدن بودند

3- عدم دقت و توجه کمیته فنی بررسی آثاردریافتی برای انتخاب آثار قابل ارائه و نو و جدید هرچند آثار اندکی وصول شده بود   و از این بابت نیز ایشان مبری خواهند بود

4-  عدم تدارکات مناسب  و پذیرایی در خور هنرمندان بطوری که گروهی از خانمها قصد داشتند چون زودتر برای دیدن جشنواره آمده بودند و غذا فقط برای مدعوینی بود که قرار بود حضور داشته باشند و نه خانمهایی که بنا بر برنامه مسئولین می بایست روز شنبه به اجرای برنامه می پرداختند و این گروه قصد داشت که نهار را املت میهمان خودشان باشند و حتی برای نهار خوردن نیز به خارج از کرند بروند و شام و اسکان شبانه شان  در جمخانه پیر بنیامین حدیثی دیگر دارد

زمزمه ی دریافت رسید از اندک  مبلغی که به پیشکسوتان و برگزیدگان اعطا شد نیز با وساطت جناب آقای فاضلی منتفی شد وگر نه آنهم بر بار بی برنامگی چشنواره می افزود و خیر علی خیر میشد

برای پدیده ی جشنواره نیز حداقل مبلغ لازم را که پول تو جیبی فرزند یکی از مسئولین نیز نمی شد در نظر گرفته بودند و آنهم یکصد هزار ریال که شنیدن اعتراض علی کمالی پس از پی بردن به مبلغ اعطایی جالب توجه و شنیدنی بود که به دوستان و پدرش می گفت برو این را پس بده که فکر نکنند من برای ده هزار تومان تنبور می زنم و یا شرکت کردم

حکایت تاکسی های کرایه ی کرمانشاه نیز بماند که فقط وظیفه آنها آن بود که داوران و میئولین محترم را از کرمانشاه تا کرند بیاورند و شب نیز برگردانند و در طول روز نیز در سایه ی درختان گردو به آرامشی خنک برسند و البته با روزی 40 هزار تومان کرایه

درگیری لفظی مسئولین و دست اندرکاران را نیز در هنگام  نوشتن اسامی افراد و شرکت کنندگان بر لوح جشنواره نیز از یاد می بریم

ادامه دارد